Ze huilt maar ze lacht

Gepubliceerd op 9 november 2020 om 07:08

Ze huilt maar ze lacht

 

Ze zit hier alleen in de trein en ze duikt in haar jas
En kijkt uit het raam en ze vraagt zich af
Hoe zou het voelen jezelf te zijn
Want soms doet het pijn als ze huilt maar ze lacht
Ze huilt maar ze lacht
Ze loopt door een wereld die niet aardig voelt
Onbedoeld zegt ze dingen die iedereen altijd zegt
Want nooit gaat het slecht, altijd okay
En ze lult met ze mee en ze lacht
Ze huilt maar ze lacht

En nu, ze laat het los
En nu, ze laat het los

Ze voelt zich alleen als ze loopt in de stad
En ze kijkt in het raam, ziet een ander daar staan
En ze weet wie het is, maar ze wil haar niet zijn
En gaat door met de schijn
En ze lacht
Ze huilt maar ze lacht
Wat als ze morgen besluit niet te schuilen
 betere ik voor haar ware gezicht te ruilen
Zullen de vrienden die zij wil vertrouwen
Nog steeds van haar houden?
Als ze huilt, als ze huilt en niet lacht

En nu, ze laat het los
En nu, ze laat het los

Ze laat het los
Ze laat het los
Ah, ah, ze laat het los

Ik zit hier alleen in de trein en duik in mijn jas
En kijk uit het raam en ik vraag me af
Hoe zou het voelen mezelf te zijn?
Want soms doet het pijn als ik huil
Maar ik lach

 

Hier boven de tekst van het liedje ze huilt maar ze lacht van Maan.

 

Het lijkt wel of ze het liedje over mij zingt. Ik dook het liefst weg en hoopte dat niemand mij zag. Ik kon om alles wel huilen, maar het meeste lachte ik weg want huilen is voor mietjes. Soms stond ik spugend boven de wc omdat ik iets zo spannend vond. Onzeker en niet mijzelf ging ik door het leven.

Dat kwam niet zomaar. In het schooljaar dat ik in groep 5 zat, werd er voor mij besloten dat ik naar een andere school moest gaan. Ik had moeite met rekenen en mijn concentratie was vrij laag, in mijn tijd moest je dan naar het speciale onderwijs. Toen heb ik mijzelf het stempel ‘dom’ gegeven. Ik vond het vreselijk om mijn vertrouwde omgeving en mijn vriendinnen achter te laten.

 

Ik vertelde tegen niemand op welke school ik had gezeten, ik schaamde mij en was bang dat ze mij ook dom gingen vinden.

 

Mijn doorzettingsvermogen heeft mij erdoor heen gesleept. Elke keer een stap verder om mijzelf maar te bewijzen, grenzen kende ik niet.

 

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was dan dat ik mij voordeed. Op de middelbare school en bij vervolgopleidingen deed ik wat er van mij gevraagd werd. Ik deed het en het lukte. Als ik er op terugkijk was ik een voorbeeld van hoe je goed kunt overleven, want daar was ik de beste in.

Dit alles heeft mij wel gebracht waar ik nu ben. Door de keuze te maken om echt voor mijzelf te kiezen en te daarvoor gaan, weet ik nu wat leven is!

 

Ik ben mijn gevoel gaan volgen en dat heeft mij ver gebracht. Zelfs zover dat ik nu met mijn intuïtie aanvoel wat anderen nodig hebben en welke stappen zij mogen maken in hun ontwikkeling!

Waarom ik dit vertel? Ik wil jou meegeven dat je meer in jezelf hebt dan dat je denkt! Je hebt altijd een keuze om van wat je hebt meegemaakt een kracht te maken. Door ‘JA’ tegen jezelf te zeggen zeg je ‘JA’ tegen het leven.

 

 

Ik heb nog een boodschap voor jou:

Lieve jij,

Wat er ook gaat gebeuren, het gebeurt om een reden die je later zult ontdekken en waarderen. Er gaat een nieuwe deur voor je open. Je hoeft alleen maar de moed te hebben om het verleden te vergeten en door de deuropening heen te gaan. Je komt weer op de goede weg. Je hoeft niet bang te zijn!

 

Liefs,

Carola


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.